دل سوخته

خبرت هست که خون شد جگرم

وز می عشق تو چون بی خبرم  

ز ارزوی سر زلف تو مدام         

چون سر زلف تو زیر و زبرم       

نتوان گفت به صد سال ان غم  

کز سر زلف تو امد به سرم      

می تپم روز و شب و می سوزم

تا که بر روی تو افتد نظرم       

خود ز خونابه ی چشمم نفسی

نتوانم که به تو در نگرم         

گر بروز اشک چو در می بارم 

می براید دل پر خون ز برم    

چون نبینم نظری روی تو من  

به تماشای خیال تو درم       

گر نخوردی غم این سوخته دل

غم عشق تو بخوردی جگرم  

چند گویی که تو خود زرداری 

پشت گرمی تو غمت را چه خورم

دور از روی تو گر در نگری     

پشت گرمیست ز روی چو زرم